شب های تک ستاره

در تولد یک سالگی این وبلاگ، تصمیم گرفتم تعطیلش کنم نه به این خاطر که مطلب کم آوردم یا وقت آپدیت کردن ندارم،نه. به این خاطر که فکر می کنم راهی که در پیش گرفتم به یک چهاراه رسیده(همه به دوراهی می رسن من به چهاراه D:) منم پشت چراغ قرمزی موندم که قرار نیست سبز بشه.این چراغ قرمز هم خاموش شدنی نیست تا خودم نخوام. شاید یک روز دوباره شروع به نوشتن کنم، روزی که مطمئن باشم حرفی برای گفتن دارم. به قول مجری های دوست داشتنی تلوزیون!! تا درودی دیگر دو صد بدرود ... خداحافظ

اگه گفتم خداحافظ، نه اینکه رفتنم ساده ست
نه اینکه می شه باور کرد، دوباره آخر جاده ست
خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها
بدونی بی من و با من همینه رسم این دنیا

باز هم جزیره ولی این بار برای خداحافظی.
 
من همون جزیره بودم
خاکی و صمیمی و گرم
واسه عشقبازی موجا
قامتم یه بستر نرم
یه عزیز دوردونه بودم
پیش چشم خیس موجا
یه نگین سبز خالص
روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی، توی قلبم پا گذاشتی
غصه های عاشقی رو، تو وجودم جا گذاشتی
زیر رگبار نگاهت
دلم انگار زیرورو شد
برای داشتن عشقت
همه جونم آرزوم شد
تا نفس کشیدی انگار
نفسم برید تو سینه
ابر و باد و دریا گفتند
حس عاشقی همینه
.
.
.
.
.
.
.
دیگه رو خاک وجودم
نه گلی هست نه درختی
لحظه های بی تو بودن
می گذره اما به سختی
دل تنها و غریبم داره این گوشه می میره
اما حتی وقت مردن باز سراغتو می گیره
می رسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونه ام
اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای می مونم

تو یعنی آبی باران احساس

 تو یعنی دانه های پاک الماس

تو یعنی شعر های عاشقانه

تو یعنی جستجوی بی بهانه

تو یعنی آسمانی از ستاره

تو یعنی ابر های پاره پاره

تو یعنی اشک های سرد غربت 

تو یعنی پیچکی در اوج حسرت

تو یعنی کو چه باغی از ترانه

برای شاپرک ها آشیانه

تو یعنی لذت پروانه بودن

تو یعنی عشق را قسمت نمودن

تو معنای تمام گریه هایی

تو بر زخم شقایق ها دوایی

تو یعنی انتهای بیقراری

تو تنها لحن گلهای بهاری

-----------------------------------------

آقا جلال اگه فهمیدی به من هم بگو

یه روزی،یه روزگاری 

            حرف بین ما نگاه بود     

                    عشق و نقاشی می کردیم      

                                       نقش ما خورشید و ماه بود

                 بعد از اون واژه نوشتیم 

                             جمله مون ستاره چین بود

                                                      مثل دریا آبی بودیم

                                                                      معنی زندگی این بود

لطفا برای آمرزش روحی که الام مطمئنم تو بهشته دعا کنید

                              که من دلشده این ره نه به خود می پویم

                                                                          "فریدون مشیری"

اعتماد گناهی است

و مردمان چه پرهیز کاران اند

تو چه می جویی؟

ای دست پر گناه...

    پسر بچه ای وارد یک بستنی فروشی شد و پشت میزی نشست.پیشخدمت یک لیوان آب برایش آورد.پسر بچه پرسید:«یک بستنی میوه ای چند است؟» پیشخدمت پاسخ داد:«50 سنت» پسر بچه دستش را در جیبش برد و شروع به شمردن کرد.بعد پرسید:«یک بستنی ساده چند است؟»

    در همین حال، تعدادی از مشتریان در انتظار میز خالی بودند.پیشخدمت با عصبانیت پاسخ داد:«35 سنت».پسر دوباره سکه هایش را شمرد و گفت :« لطفا یک بستنی ساده». پیشخدمت بستنی را آورد و به دنبال کار خود رفت.پسرک نیز پس از خوردن بستنی، پول را به صندوق پرداخت کرد و رفت.
      وقتی پیشخدمت بازگشت، از آنچه دید، حیرت کرد. آنجا در کنار ظرف خالی بستنی، 2 سکه 5 سنتی و 5 سکه 1 سنتی گذاشته شده بود.      -برای انعام پیشخدمت-

گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو
      شمهایم بی تو بارانیست
                                                         حرفش را نزن

دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا
       دل شکستن کار آسانیست
                                                         حرفش را نزن

دوست داری که دیگر برنگردم پیش تو
       راهمان با اینکه طولانیست،
                                                         حرفش را نزن

تو می خواهی که روزی عهدمان را بشکنی
        این شکستن،نا مسلمانیست
                                                         حرفش را نزن

حرف رفتن می زنی، وقتی که محتاج توام
رفتنت آغاز ویرانیست،حرفش را نزن

نفس مي کشيم به حکم تقدير .مي مانيم به فرمان سرنوشت. مي جوييم به تدبير انديشه و مي خواهيم به خواهش دل. زندگي مي کنيم به اميد رسيدن به ارزو ها .مبارزه ميکنيم براي رسيدن به پيروزي و چه شيرين است موفقيت ان زماني که بي مهري هاي زمانه بارها ما را چون شيشه هاي شکننده خورد مي کند ولي ما چون صخره هاي پايدار همچنان ايستاده ايم . زندگي را دوست دارم و دل بسته به آناني هستم که در دلم جاي دارند .

چندروزي است كه تنهابه تومي انديشم ازخودم غافلم امابه تومي انديشم شب كه مهتاب درايينه من مي رقصد مي نشينم به تماشا، به تومي انديشم چيستي؟خواب وخيالي؟سفري؟خاطره اي؟كه دراين خلوت شبها به تومي انديشم...

مي رسد روزي كه فرياد وفا را سر كني مي رسد روزي كه احساس مرا باور كني مي رسد روزي كه نادم باشي از رفتار خود خاطرات رفته ام را مو به مو از بر كني مي رسد روزي كه تنها ماند از من يادگار نامه هايي را كه با درياي اشكت تر مي كني مي رسد روزي كه تنها در مسير بي كسي بوته هاي وحشي گل را ز غم پر پر كني مي رسد روزي كه صبرت سر شود در پاي من آن زمان احساس امروز مرا باور كني

شبان غم تنهايي خويش