چرا اگر لحظه بزرگ زندگی من فرا رسیده و تو آن را برایم فراهم کردی.زندگیم به سویی می رود که هر لحظه بیشتر مرا در خود غرق میکند؟چرا نمی توانم تصمیمی بگیرم که سراسر زندگیم را ﭘر از نشاط کند؟چرا قادر نیستم نه دلم را باز ﭘس گیرم و نه قادرم رهایش سازم تا با ﭠﭙش های تند و بی اندازه اش مرا به سمت دنیای متفاوتی بکشاند؟ خدایا نمی دانم در کدامین برزخ زندگی دست و ﭘا میزنم.نمیدانم این راهی که در آن قصد حرکت دارم مرا به کدامین وادی میکشاند...

نمي نويسم ..... چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني! حرف نمي زنم .... چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي! نگاهت نمي کنم ...... چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني! صدايت نمي زنم ..... زيرا اشک هاي من براي تو بي فايده است! فقط مي خندم ...... چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام...

دریانوردی به من می گفت: دل بکن و رها کن. این گوی ها را از دست و پایت باز کن که سنگین شده ای. سنگین که باشی ته نشین می شوی. سبکی را بیاموز. سبکی تو را بالا خواهد کشید.

می گویم: نمی توانم.که هر گوی دلیلی است بر بودنم. یک گوی سواد است و آموخته ها، یک گوی مکان است و موقعیت ومقام. یک گوی باور دیگران است و یک گوی باور خودم. گویی عشق و گویی تعصب و گویی ...

دریانورد می گوید: اما آن که نمی بخشد و نمی گذرد و از دست نمی دهد، تنها پایین می رود. پس ببخش و بگذر و از دست بده تا رو بیایی. اگر به اختیار از دست ندهی ، به اجبار از تو می گیرند و تو می دانی که مردگان بر آب می آیند، زیرا آنچه باید از دست می دادند از دست داده اند، به اجبار از دست داده اند. اما کاش انسان تا زنده است لذت بی تعلقی را تجربه کند.

دریانورد این را گفت و بر موجی بالا رفت. چنان به چستی و چالاکی که گویی دریا اسب است و او سوارکار.

من اما از حرف های دریانورد چیزی نیاموختم، تنها گویی دیگر ساختم از تردید و بر پایم آویختم.

من چنین کردم، تو اما چنان نکن.

برگرفته از هفته نامه ۴۰چراغ شماره ۱۳۷

آن روز كه در عشق سرانجام بميرم 
مپسند كه دلداده ي ناكام بميرم

آيا بود اي ساحل اميد كه روزي
چون موج در آغوش تو آرام بميرم

چون شبنم گل ها سحر از جلوه خورشيد
در پرتو روي تو سرانجام بميرم

آن مرغك آزرده ي عشقم كه روا نيست
در گوشه ي افسرده ي اين دام بميرم

مپسند كه در گوشه تنهايي و غم ها
چون شمع عيان سوزم و گمنام بميرم              
                                                     " شفیعی کدکنی "
--------------------------------------------------
از دوستانی که به اینجا سر زدن ممنونم. از اون غریبه ممنونم. از !!!!!!!!  هم ممنونم هرچند که وبلاگ دانشگاه آزادو هم خیلی دوست دارم. ولی مرد مرده!! من که دیگه امیدی ندارم، کسی بیاد و حرف تازه تری بگه!!

من اگه خدا بودم
شهر بم هرگز نمی لرزید
نیمه شب اون غنچه ی نوزاد از نگاه مرگ نمی ترسید
من اگه خدا بودم
مادران دجله خونین نمی مردن
از فرات سرخ آلوده، نوعروسان ماهی مرده نمی خوردن
من اگه خدا بودم
دخترای اورشلیم و غزه و سیدا
جای حکم تیر و نارنجک
ترانه می نوشتن، روی دیوارها
هر کسی جای خدا بود
شاهد این روزگار و این زمین زار
دستکم معجزه ای می کرد
برای بچه های بی کس و بیمار
اگه کفر کلام من یکی حرفی بگه بهتر
وگرنه بازی واژه نمی بازم من کافر
صدای زنگ بی رحمی
سر هر کوچه و برزن
به گریه می رسه از درد
دل سنگ و دل آهن
اگه دیوار کژی ها ، رفته بالا تا سریا
دست معمار خدا بود، خشت اول من و ما
چه عیبی داشت اگه فردا، جهان بهتر از این می شد
خدا می رفت و یک مادر
پرستار زمین می شد
اگه کفر کلام من یکی حرفی بگه بهتر
وگرنه بازی واژه نمی بازم من کافر
صدای زنگ بی رحمی
سر هر کوچه و برزن
به گریه می رسه از درد
دل سنگ و دل آهن
من اگه خدا بودم
شهر بم هرگز نمی لرزید

                                                                 " رهی معیری"

                                                       "محمد علی بهمنی"

بهوش بودم از اول که دل به کس نسپارم
                                   شمایل تو بدیدم نه عقل ماند، نه هوشم

مگر تو روی بپوشی و فتنه باز نشانی
                                    که من قرار ندارم، روی از تو بپوشم 

ون به هیچش نفروشم؟ که به هیچش نخرند
هر که بار غم یاری نکشیده ست به دوش

سنگدل، گویدم از سیم تنان روی بتاب
بی هنر، گویدم از نوش لبان چشم بپوش

برو ای دل به نهانخانه ی خود خیره بمیر
مخروش این همه ای طالب راحت! مخروش

آتش عشق بهشت است، میاندیش و بیا
ز هر غم راحت جان است ; مپرهیز و بنوش

بخت بیدار اگر جویی با عشق بساز
عمر جاوید اگر خواهی با شوق بجوش

پر و بالی بگشا، خنده ی خورشید ببین
پیش از آنی که شود شمع وجودت خاموش!!!

                                                        " فریدون مشیری"

------------------------------------------------------------------

پدارم جان  من که مرض ندارم مردم گیر بیارم.آره عزیز عاشقم ...ولی چون به اینجا سر می زنه نمی تونم اسمشو بگم.

عاشق شدم /کاش ندونه /دست دلمو نخونه/میدونم اگه بدونه/ دیگه با من نمی مونه....

امروز می خوام داستان جزیره رو براتون تعریف کنم اگه وقتتونو میگیره صفحه رو ذخیره کنید تا سر فرصت بخونیدش.

داستان ما در مورد پسری که توی یه جزیره وسط اقیانوس تک و تنها زندگی می کرد. هیچ کس دقیقا نمی دونست که این جزیره کجاست اون پسر هم به جز گمشده هایی که تو دریا راهشونو گم کرده بودند و گه گاه به جزیره می اومدند و پس از یه مدت هم می رفتند دنبال کارشون کسی رو نمی شناخت.

خداوندا

             آرامشی عطا فرما

                                تا بپذیرم،آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

شهامتی

             تا تغییر دهم آنچه را که می توانم

و دانشی

            تا تفاوت آن دو را بدانم

پروردگارا

                خود را تقدیم تو میدارم

                                       با من کن و از من ساز آنچه خود اراده کنی

از اسارت نفس رهایم کن

                                       تا انجام اراده ات را

                                                                    بهتر توانم

مشکلاتم را بگیر

                           تا پیروزی بر آنها شاهدی باشد

برای کسانی که

                    با قدرت تو ،عشق تو و راه تو ، یاریشان خواهم داد

                                      باشد که همیشه بر اراده تو گردن نهم...

                                                             " آمین "