در تولد یک سالگی این وبلاگ، تصمیم گرفتم تعطیلش کنم نه به این خاطر که مطلب کم آوردم یا وقت آپدیت کردن ندارم،نه. به این خاطر که فکر می کنم راهی که در پیش گرفتم به یک چهاراه رسیده(همه به دوراهی می رسن من به چهاراه D:) منم پشت چراغ قرمزی موندم که قرار نیست سبز بشه.این چراغ قرمز هم خاموش شدنی نیست تا خودم نخوام. شاید یک روز دوباره شروع به نوشتن کنم، روزی که مطمئن باشم حرفی برای گفتن دارم. به قول مجری های دوست داشتنی تلوزیون!! تا درودی دیگر دو صد بدرود ... خداحافظ

اگه گفتم خداحافظ، نه اینکه رفتنم ساده ست
نه اینکه می شه باور کرد، دوباره آخر جاده ست
خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها
بدونی بی من و با من همینه رسم این دنیا

باز هم جزیره ولی این بار برای خداحافظی.
 
من همون جزیره بودم
خاکی و صمیمی و گرم
واسه عشقبازی موجا
قامتم یه بستر نرم
یه عزیز دوردونه بودم
پیش چشم خیس موجا
یه نگین سبز خالص
روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی، توی قلبم پا گذاشتی
غصه های عاشقی رو، تو وجودم جا گذاشتی
زیر رگبار نگاهت
دلم انگار زیرورو شد
برای داشتن عشقت
همه جونم آرزوم شد
تا نفس کشیدی انگار
نفسم برید تو سینه
ابر و باد و دریا گفتند
حس عاشقی همینه
.
.
.
.
.
.
.
دیگه رو خاک وجودم
نه گلی هست نه درختی
لحظه های بی تو بودن
می گذره اما به سختی
دل تنها و غریبم داره این گوشه می میره
اما حتی وقت مردن باز سراغتو می گیره
می رسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونه ام
اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای می مونم

نفس مي کشيم به حکم تقدير .مي مانيم به فرمان سرنوشت. مي جوييم به تدبير انديشه و مي خواهيم به خواهش دل. زندگي مي کنيم به اميد رسيدن به ارزو ها .مبارزه ميکنيم براي رسيدن به پيروزي و چه شيرين است موفقيت ان زماني که بي مهري هاي زمانه بارها ما را چون شيشه هاي شکننده خورد مي کند ولي ما چون صخره هاي پايدار همچنان ايستاده ايم . زندگي را دوست دارم و دل بسته به آناني هستم که در دلم جاي دارند .

چندروزي است كه تنهابه تومي انديشم ازخودم غافلم امابه تومي انديشم شب كه مهتاب درايينه من مي رقصد مي نشينم به تماشا، به تومي انديشم چيستي؟خواب وخيالي؟سفري؟خاطره اي؟كه دراين خلوت شبها به تومي انديشم...

مي رسد روزي كه فرياد وفا را سر كني مي رسد روزي كه احساس مرا باور كني مي رسد روزي كه نادم باشي از رفتار خود خاطرات رفته ام را مو به مو از بر كني مي رسد روزي كه تنها ماند از من يادگار نامه هايي را كه با درياي اشكت تر مي كني مي رسد روزي كه تنها در مسير بي كسي بوته هاي وحشي گل را ز غم پر پر كني مي رسد روزي كه صبرت سر شود در پاي من آن زمان احساس امروز مرا باور كني

I hold it true, what ever befall
I feel it, when I sorrow most
It is better to have loved and lost
Than never to have loved at all

            Alfred Tennyson

آری 

آغاز دوست داشتن است

             اگرچه پایان راه ناپیداست

                         من دگر به پایان نیاندیشم

                                         که همین دوست داشتن زیباست.

عشق را وارد کلام کنيم تا به هر عابري سلام کنيم و به هر چهره اي که تبسم داشت ما به آن چهره احترام کنيم زندگي در سلام و پاسخ است عمر را صرف اين پيام کنيم عابري شايد عاشقي باشد پس به هر عابري سلام کنيم .

--------------------------------------------

منظورم این نبود پدرام جان، یه کم صبر کن.

نمی دونم چی بگم... الان که بعد از مدتی یه سر به اینجا زدم، واقعا خوشحال شدم که با اینکه مدتیه اپدیت نکردم ولی هنوز وبلاگ بازدید داره.

قول میدم به زودی برگردم ولی من اون مهران سابق نیستم.به زودی متوجه می شید.

پدرام جان منتظر باش.

موقعي كه ميخواستمت ميترسيدم نگات كنم موقعي كه نگات كردم ترسيدم باهات حرف بزنم موقعي كه باهات حرف زدم ترسيدم نازت كنم موقعي كه نازت كردم ترسيدم عاشقت بشم ولی حالا...

چرا اگر لحظه بزرگ زندگی من فرا رسیده و تو آن را برایم فراهم کردی.زندگیم به سویی می رود که هر لحظه بیشتر مرا در خود غرق میکند؟چرا نمی توانم تصمیمی بگیرم که سراسر زندگیم را ﭘر از نشاط کند؟چرا قادر نیستم نه دلم را باز ﭘس گیرم و نه قادرم رهایش سازم تا با ﭠﭙش های تند و بی اندازه اش مرا به سمت دنیای متفاوتی بکشاند؟ خدایا نمی دانم در کدامین برزخ زندگی دست و ﭘا میزنم.نمیدانم این راهی که در آن قصد حرکت دارم مرا به کدامین وادی میکشاند...

نمي نويسم ..... چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني! حرف نمي زنم .... چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي! نگاهت نمي کنم ...... چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني! صدايت نمي زنم ..... زيرا اشک هاي من براي تو بي فايده است! فقط مي خندم ...... چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام...

دریانوردی به من می گفت: دل بکن و رها کن. این گوی ها را از دست و پایت باز کن که سنگین شده ای. سنگین که باشی ته نشین می شوی. سبکی را بیاموز. سبکی تو را بالا خواهد کشید.

می گویم: نمی توانم.که هر گوی دلیلی است بر بودنم. یک گوی سواد است و آموخته ها، یک گوی مکان است و موقعیت ومقام. یک گوی باور دیگران است و یک گوی باور خودم. گویی عشق و گویی تعصب و گویی ...

دریانورد می گوید: اما آن که نمی بخشد و نمی گذرد و از دست نمی دهد، تنها پایین می رود. پس ببخش و بگذر و از دست بده تا رو بیایی. اگر به اختیار از دست ندهی ، به اجبار از تو می گیرند و تو می دانی که مردگان بر آب می آیند، زیرا آنچه باید از دست می دادند از دست داده اند، به اجبار از دست داده اند. اما کاش انسان تا زنده است لذت بی تعلقی را تجربه کند.

دریانورد این را گفت و بر موجی بالا رفت. چنان به چستی و چالاکی که گویی دریا اسب است و او سوارکار.

من اما از حرف های دریانورد چیزی نیاموختم، تنها گویی دیگر ساختم از تردید و بر پایم آویختم.

من چنین کردم، تو اما چنان نکن.

برگرفته از هفته نامه ۴۰چراغ شماره ۱۳۷

خداوندا

             آرامشی عطا فرما

                                تا بپذیرم،آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

شهامتی

             تا تغییر دهم آنچه را که می توانم

و دانشی

            تا تفاوت آن دو را بدانم

پروردگارا

                خود را تقدیم تو میدارم

                                       با من کن و از من ساز آنچه خود اراده کنی

از اسارت نفس رهایم کن

                                       تا انجام اراده ات را

                                                                    بهتر توانم

مشکلاتم را بگیر

                           تا پیروزی بر آنها شاهدی باشد

برای کسانی که

                    با قدرت تو ،عشق تو و راه تو ، یاریشان خواهم داد

                                      باشد که همیشه بر اراده تو گردن نهم...

                                                             " آمین "

بچه که بودم فقط بلد بودم تا ۱۰ بشمارم. نهایت هر چیزی همین ۱۰ تا بود. از بابا بستنی که می خواستم ۱۰ تا می خواستم. مامانمو ۱۰ تا دوست داشتم و خلاصه ته دنیا همین ۱۰ تا بود و این ۱۰ تا خیلی قشنگ بود. ولی حالا نمی دونم ته دنیا چقدره ؟ نهایت دوست داشتن چندتاست؟ انگار خیلی هم حریصتر شدم ۱۰ تا بستنی هم کفافمو نمی ده !!! اما می خوام بگم دوست دارم .... می دونی چقدر؟ به اندازه ی همون ۱۰ تای بچگی...

این عکس پسر داییم وقتی از اون می پرسی که چقدر دوست داره می گه ۱۰ تا ... 

خدا يك بار از من پرسيد: تو چرا گناه مي كني؟ من در پاسخش سر به زير افكندم و چشمهايم را بستم. خدا دست روي سرم كشيد و گفت: پس كي توبه مي كني؟ من بيشتر خجالت كشيدم. گفت: من منتظرم ...

زمان ریزش باران دلم از غربت خورشید می گیرد
            و روز آفتابی هم دلم دلتنگ ابری تلخ و باران زاست
                      خدایا من به دنبال چه می گردم؟؟؟!!!!

من بودم و شمع نیمه مرده
افسرده به کنج خلوتی سرد
یک سینه ی تنگ و این همه سوز
یک قصه شوق و این همه درد
رویای کبوتر بهشتی
از دور هنوز جلوه می کرد...
افسانه عشق ناتمام است...

   فریدون مشیری